Zaciskanie zębów i ból szczęki

Co dzieje się ze skórą

dr n.med. Dorota Nawackainternistka, medycyna estetyczna

Bruksizm (zaciskanie lub zgrzytanie zębami) jest mimowolną i powtarzalną aktywnością mięśni żwaczy. Dolegliwość występuje u około 20% dzieci, u 12–15% dorosłych do 50. roku życia oraz u 5–7% osób powyżej 50. roku życia.

Problem może pojawiać się w ciągu dnia jako mimowolne zaciskanie zębów, a w nocy jako zgrzytanie, w konsekwencji prowadzące do ścierania zębów. Fizjologicznie wykonujemy głównie ruchy w płaszczyźnie pionowej (otwieranie i zamykanie), a przy bruksizmie dochodzi do ruchów w płaszczyźnie poziomej, na boki. Nacisk zębów może być nawet 10 razy silniejszy niż podczas gryzienia czegoś twardego.

Wyróżniamy bruksizm pierwotny, który towarzyszy „od zawsze” z niewiadomej przyczyny, oraz wtórny, gdy potrafimy określić czynniki, które go wywołują. W bruksizmie wtórnym najczęściej pojawiają się zaburzenia oddychania, refluks żołądkowo-przełykowy oraz co najmniej kilkunastomiesięczne stosowanie leków przeciwdepresyjnych. Leki te mogą pobudzać nerw trójdzielny, odpowiadający za mięśnie narządu żucia. Z kolei refluks może powodować bruksizm jako swoisty odruch obronny przed drażniącym działaniem treści żołądkowej.

Leczenie bruksizmu polega na podaniu toksyny botulinowej do mięśni żwaczy.